Historia fotografii
Fotografia jest ogólnym rezultatem łączenia z sobą szerokiej gamy wynalazków, które w końcu dały możliwość otrzymania jednej oraz wspólnej całości. Na długo przed pierwszą z trwałych fotografii jeden z arabskich wędrowców wynalazł pierwszą z maszyn na wzór aparatu. Narzędzia takie powstawały jednak już w czasach starożytnej Grecji. Przełomem była natomiast połowa wieku szesnastego, kiedy to jeden z francuskich uczonych zauważył, że chlorek srebra zaczerniał będzie się pod wpływem promieni słonecznych, światłoczułość została zaobserwowana także w przypadku azotanu srebra, miało to miejsce jednak już w wieku osiemnastym. Kilka lat później miejsce miało pierwsze odwzorowanie obrazu na światłoczułej emulsji, która sporządzona była właśnie z tejże substancji na podkładzie z białek kredy. Rok 1826 jest jednak najważniejszy, wtedy bowiem powstawała pierwsza z fotografii stworzona przez jednego z francuzów (wykonał ją na metalowej płytce). Okres, w którym wynaleziona została fotografia w oficjalnym ujęciu będzie zaczynał się jednak trochę później, a mianowicie od roku 1839, kiedy to zademonstrowany został pierwszy z aparatów fotograficznych i zdjęcie nim wykonane. Od tego momentu rozwój technik fotograficznych miejsce miał bardzo szybko. Już wkrótce srebrne płytki, czy też papierowe arkusze, zastąpione zostały szklanymi płytkami, które powlekano specjalną substancją światłoczułą. Płytki te preparowane były przed wykonaniem zdjęcia, co wymagało posiadania przenośnych ciemni fotograficznych, w których zabieg ten mógł być wykonany. Na ziemiach polskich fotografia pojawia się już w tym samym roku, kiedy w jednej z warszawskich gazet ukazuje się ogłoszenie o możliwości zakupu prymitywnego aparatu, wtedy zwanego jeszcze urządzeniem do dagerotypii.